Αρχική Σελίδα
Επικαιρότητα
Προβληματισμοί
Αλιεύοντας
Επικοινωνία

 

Το όνειρο.

Όταν ήμουν μικρή είχα ένα όνειρο.
Ήθελα να μπορώ να πετάω.
Ήθελα να μην υπάρχουν κάγκελα στο σχολείο μας,
να μην απαγορεύονται τα ζώα στη παιδική χαρά,
να μην μου λένε οι μεγάλοι πως πρέπει να λέω ευχαριστώ και παρακαλώ.
Ήθελα ο δάσκαλος να μην μας μαθαίνει προπαίδεια και ορθογραφία.
Εγώ ήθελα να γίνω ηθοποιός και τραγουδίστρια,
πολιτικός – από τους "άλλους", τους "διαφορετικούς"
Ήθελα να χτίζω σπίτια με κόκκινα κεραμίδια,
να ακούω μουσική,
να γράφω ποιήματα που μοιάζουν με πεζά και πεζά που μοιάζουν με ποιήματα.
Ήθελα τα παιδιά της γειτονιάς να μην έχουν βρώμικα ρούχα και πεινασμένα μάτια,
η Κυρία γειτόνισσα να μην διώχνει τον μεθυσμένο Αντώνη από το δρόμο,
και τα χριστουγεννιάτικα δώρα να μην είναι τόσο ακριβά.
Ήθελα να μην μου μάθαιναν το φόβο,
να φοβάμαι τον πόλεμο, τον πόνο, το θάνατο
να φοβάμαι το λάθος, το δεν πρέπει, την αλήθεια,
να φοβάμαι να πω τη γνώμη μου, να κλάψω, να τρέξω.
Ήθελα να φτιάξω ένα μεγάλο χωριό για να ζούμε
με δέντρα και ποτάμια, να κάνουμε όλα τα επαγγέλματα, να διαβάζουμε ότι θέλουμε,
να παίζουμε και να αγαπάμε,
εκεί που το εγώ έχει γίνει εμείς και το "εκείνοι" δεν υπάρχει πια…
εκεί που η ζωή δεν είναι πια μικρή, γιατί έχει φαρδύνει…

Μεγαλώνοντας έμαθα ότι το όνειρο μου υπάρχει και στα όνειρα μερικών άλλων
και πως αν το φωνάζουμε και το τραγουδάμε,
μπορεί και να φαρδύνει. Να ονειρευτεί και να ξαναγεννηθεί,
μπορεί και να μας δώσει τη δύναμη να το κάνουμε αλήθεια.
Κι αν ακόμα η ζωή μας αποδειχτεί μικρή,
δεν πειράζει,
εμείς θα έχουμε μάθει να πετάμε
κι ο κόσμος θα χει φαρδύνει μια σταλιά…
 

Μάρτης 2005

Ηλέκτρα Α.

Εκτυπώστε αυτή την σελίδα

επιστροφή>>

Αρχική | Επικαιρότητα | Προβληματισμοί | Αλιεύοντας | Επικοινωνία |