Κάπου εκεί

Κόκκινοι οι δρόμοι, φωτιές, περπατάω
Φως δυνατό απ’ τις φλόγες στα μάτια των ανθρώπων
Ακούω τον αλαλαγμό στον αέρα
και την ηχώ του στα πέρατα του κόσμου
Αφήνω κραυγή δυνατή
και τρέχω
στην ομορφιά των δρόμων
των πλημμυρισμένων από ανθρώπους
μαύρα σκουφιά, κόκκινα μαντίλια,
πρησμένα γόνατα, ξεφλουδισμένες παλάμες,
χέρια στον αέρα, μωβ χείλια
Tu n’es pas perdue
Τρίζει το κύμα απ’ τα έγκατα της γης ως τα σύννεφα
και με διαπερνάει απ’ την κορυφή ως τα νύχια
Φλόγες τα μάτια των ανθρώπων
Όλος ο κόσμος γύρω μου μάτια
Όλος ο κόσμος φλόγες
Και το χρώμα των δρόμων όλο και πιο κόκκινο
όλο και πιο βαθύ
La vie commencent maintenant
Εισπνέω βαθιά και μυρίζω το θάνατο
και τη ζωή
Απλώνω τα χέρια μου στο πλήθος
αγγίζω τη δύναμη της ανθρώπινης σάρκας
δέρμα τραχύ
φλέβες φουσκωμένες κάτω απ’ το λαιμό
δάκρυα ποτάμια
νύχια σκληρά
και το ανάστημα δυο φορές πιο ψηλό
Τρέχω, το σώμα μου σε άλλη διάσταση
το μυαλό μου στις χίλιες στροφές
Σκέφτομαι σ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου
Τραγουδάω κι ακούω χίλιες μελωδίες
Οι δρόμοι πιο κόκκινοι από ποτέ
οι φλόγες θεριεύουν
το Τέλος κι η Αρχή πλησιάζουν
κι ανάμεσά μας πλανάται το Όνειρο.

 

Μάης 2005

Ηλέκτρα Α.