Έλλη Παππά
μικρογραφίες
ΑΘΗΝΑ 2006
Ε.Λ.Ι.Α. - ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ

        Βιβλία μινιατούρες μπορεί να γοητεύουνε πολλούς μεγάλους, δεν ήξερα όμως αν αρέσουν και στα μικρά παιδιά. Πιο απλά, δεν ήξερα αν μια σειρά από βιβλία μινιατούρες θα άρεσε στο γιο μου. Γεννημένος το 1951, είχε μπει πια στον έκτο χρόνο του κι εμένα μου είχε κολλήσει η ιδέα πως η πρώτη, τελείως προσωπική, ολότελα «δική του» βιβλιοθήκη έπρεπε να έχει αυτό το λιλιπούτιο σχήμα κι ας είχε μάθει να διαβάζει (και να γράφει) από τα τέσσερα χρόνια του.
       Ύστερα από πολλή σκέψη, το αποφάσισα. Κάθε μήνα θα του έστελνα ένα τόσο δα βιβλιαράκι με δικά μου παραμύθια, φτιαγμένο όλο από τα χέρια μου, και στο τέλος θα έπαιρνε και μια «βιβλιοθήκη» στα ίδια μέτρα για να τα καμαρώνει ωραία τοποθετημένα στη σειρά.
       Βέβαια οι μάνες δίνουν τα δώρα τους στα παιδιά τους δεν τους τα στέλνουν. Μα εμείς δεν ζούσαμε όπως ζουν οι κανονικοί άνθρωποι. Εμείς ανήκαμε στις «εξαιρέσεις», στις δεκάδες χιλιάδες, εκείνα τα χρόνια, των ανθρώπων που ζούσαν χωρισμένοι από τους δικούς τους.
       Τοίχοι χοντροί, σίδερα και συρματοπλέγματα τους χώριζαν. Σ’ αυτούς ανήκαμε κι εμείς. Εγώ πίσω από τα σίδερα, στη φυλακή. Ο Νίκος έξω. Την είχε βέβαια γνωρίσει κι αυτός τη φυλακή και δεν την είχε λησμονήσει, αφού σ’ αυτήν γεννήθηκε κι έζησε τα τρία πρώτα χρόνια του.
       Όταν έφταναν τα παιδιά σ' αυτή την ηλικία ο νόμος έλεγε πως δεν επιτρεπόταν πια να μένουν σε φυλακή, πως έπρεπε να χωριστούν απ' τις μανάδες. Ο χωρισμός ήταν ένας σπαραγμός, τον είδα όταν παίρνανε τα μεγαλύτερα παιδιά κι ο γιος μου ήταν μωρό ακόμη, κι έλεγα πώς θα τον αντέξουν οι μάνες και πώς θα τον αντέξω κι εγώ σαν έρθει η ώρα. Σαν έρχεται η ώρα, αντέχεις. Τι άλλο μπορείς να κάνεις;
       Μα αυτά είναι μια μεγάλη και διόλου χαρούμενη ιστορία. Ας γυρίσουμε στη βιβλιοθήκη μας.
       Έφτιαξα λοιπόν το πρώτο βιβλιαράκι, τον Μπόκο το καλό ελεφαντάκι. Το περιποιήθηκα ιδιαίτερα, ως και «κουβρ λιβρ», ας πούμε βιβλιοκάλυμμα, του έφτιαξα. ακριβώς όπως με τα κανονικά βιβλία που τα κάναμε δώρο στους «έξω», τους δικούς και τους φίλους, ντυμένα με κεντητά καλύμματα. Μα εγώ εκείνο τον καιρό το είχα ρίξει στη ζωγραφική. Ακουαρέλες, ως και ζωγραφική με λάδι αποτόλμησα, κι αποφάσισα εικονογραφημένες να είναι οι μινιατούρες μου.
       Τώρα το πώς και πόσο τα κατάφερα δεν το ξέρω, κάπου μου ξέφευγε το μέτρο κι έδινα στον ελέφαντα διαστάσεις μεγάλου σκύλου μα στην... τέχνη όλα επιτρέπονται, όπως λένε οι ειδικοί. Χρησιμοποίησα και φιγούρες που είχα φτιάξει για το «παράνομο», βέβαια, κουκλοθέατρο μας στη φυλακή, όπως ο Φσούτ-νικ που είναι εμπνευσμένος από κείνες τις φιγούρες. Πιο δύσκολο ήταν το δέσιμο των βιβλίων, που δεν το είχα ξανακάνει. Προσπάθησα, και κάτι φαίνεται πως κατάφερα, αν κρίνω από την αντοχή τους στο χρόνο. Στο τέλος πήρα χαρτόνι, το έκοψα στο απαιτούμενο μέγεθος, το σκλήρυνα με μπόλικη κόλλα, και έφτιαξα και τη βιβλιοθήκη-έπιπλο, που δεν διασώθηκε.
       Την παιδαγωγική αξία των μικρών κειμένων μου (ένα είναι διασκευή από κινέζικο παραμύθι και ένα είναι διασκευή από παραμύθια του μεγάλου και «διδακτικού» παραμυθά, του Λαφονταίν) δεν μπορώ να την αξιολογήσω εγώ. Η μάνα που είχα μέσα μου με οδηγούσε. Βεβαίως, δεν μου είχε περάσει ποτέ από το νου πως η δουλειά εκείνης της μάνας θα γνώριζε τις τιμές της δημοσιότητας. Υπέκυψα στις προτάσεις του μαγικού κόσμου του Ε.Λ.Ι.Α. Εύχομαι οι μικροί μου αναγνώστες να μη φανούν πιο απαιτητικοί από τον πρώτο μικρό αναγνώστη τους, το γιο μου.

Έλλη Παππά
Αθήνα,2003