Αρχική Σελίδα
Επικαιρότητα
Προβληματισμοί
Αλιεύοντας
Επικοινωνία

 

Καλώς Ορίσατε

Η Παρέα μας. Η Παρέα. Η δική μας Παρέα. Η Παρέα της Κοκκινιάς. Με λίγα λόγια i-parea, που δεν είναι απλός τίτλος στο ιντερνετ, έχει υπόσταση και τόπο γέννησης, έχει παρελθόν και παρόν και γι’αυτό–ελπίζουμε- έχει μέλλον. Γεννήθηκε μια τυχερή μέρα κάπου ανάμεσα στη Νίκαια και στον Κορυδαλλό, με άλλα λόγια στην περιοχή που κάποτε οι κάτοικοί της την έλεγαν, γενικά, Κοκκινιά.

Το Γυμνάσιο Κοκκινιάς.ήταν το σχολείο από το οποίο είχα την καλή τύχη κάποτε, στο βαθύ παρελθόν, να αποφοιτήσω, Ένα και μοναδικό Γυμνάσιο, μια παράγκα ψηλά, στις γερμανικές παράγκες, στα «Γερμανικά». Ούτε «Αρρένων» ούτε «Θηλέων». Μικτό Γυμνάσιο, γι’αυτό και πρωτοποριακό στον καιρό του. Πρωτοποριακός κι ο κύριος Μπαζουκέας, που είχε περάσει από τον πρωτοποριακό Παιδαγωγικό Όμιλο της εποχής και ήταν ο γυμνασιάρχης μας και μας έκανε να ξεχνάμε πως έξω από το Γυμνάσιό μας ήταν η δικτατορία του Μεταξά- ώσπου ήρθε άλλος γυμνασιάρχης, και μας το θύμισε. ΄Υστερα ήρθε ο Πόλεμος, η Κατοχή, η Πείνα, η Αντίσταση, το «Μπλόκο της Κοκκινιάς» όπως καταγράφηκε στην ιστορία το έγκλημα των Γερμανών. Κι έπειτα η απελευθέρωση. Η ΚΟΚΚΙΝΙΑ έγραφε το πανό των ελασιτών στη μεγάλη γιορτή της Λευτεριάς. Μιας Λευτεριάς που δεν ήρθε όταν και όπως είχε υποσχεθεί.

Κι όμως, όχι. Όσο κι αν της αλλάξανε όνομα, κι αν κάποια «εξευγενισμένη» Νίκαια φιλοδοξεί να σβήσει την αλήθεια της Κοκκινιάς, καμιά ονομασία δεν θα σβήσει την αλήθεια της ιστορίας. Απόδειξη η Παρέα μας. Η Παρέα της Κοκκινιάς. Παρέα των τριών γενεών. Γιατί, δεν είναι τυχαίο ότι εκπρόσωποι τριών γενεών σήμερα δέχονται με περηφάνια να δηλώνουν «Κοκκινιώτες».

Η πρώτη, η δική μου γενιά, είναι αυτή που χάνεται, που βυθίζεται στην ανυπαρξία του φυσικού θανάτου και μόνο κάποια φαινόμενα μακροβιότητας μένουν, τελευταίοι μάρτυρες άλλων εποχών. Η δεύτερη, η γενιά των δικών μας παιδιών που, στην πλήρη ωριμότητά τους, αναζητούν ακόμη την ισορροπία ανάμεσα στην κληρονομιά που τους αφήνουμε και στο μέλλον που απαιτούν τα δικά τους παιδιά. Και η νεότατη γενιά, τα παιδιά των παιδιών μας και δικά μας εγγόνια. Εκεί όπου εμείς δεν έχουμε καμιά πρόσβαση. ΄Η έχουμε -και δεν το ξέρουμε;

Σίγουρα είναι μακριά οι καιροί που η γενιά των γερόντων μπορούσε να κρατά το ρόλο του δασκάλου, να μεταδίνει δύσκολα κατακτημένες γνώσεις και μια ακόμη πιο δύσκολα κατακτημένη πείρα. Τώρα η γνώση τρέχει με ασύλληπτη ακόμη και για το πιο κοντινό παρελθόν ταχύτητα, ο σοφός γέρος έχει μείνει πίσω, σε κάποιους μυθικούς καιρούς, σήμερα το κάθε παρόν χάνεται χωρίς να προλάβει να γίνει παρελθόν. ΄Η κάθε παρελθόν επιλέγει τα χνάρια που θα αφήσει στα νέα «παρόντα» –και δεν το ξέρουμε;

Η «παρέα» μας θα έχει πολλά να πει αν πραγματοποιηθεί η ευχή μας: να ζήσει πολλά χρόνια και να συντροφέψει γενιές ευτυχέστερες από τις δικές μας.

Μάρτης 2005

Έλλη Παππά

Αρχική | Επικαιρότητα | Προβληματισμοί | Αλιεύοντας | Επικοινωνία |

Design & Developed by KosWeb